Chrom jest to pierwiastek o liczbie atomowej 24, który znajduje się w czwartym okresie oraz szóstej grupie układu okresowego, metal przejściowy bloku d. Odkrył go w 1797 roku francuski chemik Louis Nicolas Vauquelin. Warto zwrócić uwagę na typowe dla chromowców zjawisko promocji elektronowej – w stanie podstawowym konfiguracja powłoki walencyjnej ma postać 3d5 4s1
Metaliczny chrom otrzymuje się podobnie jak mangan w procesie aluminotermicznym:
- Cr2O3 + Al → Al2O3 + Cr
Również pod względem właściwości chemicznych, chrom w wielu miejscach przypomina mangan. Występuje na różnych stopniach utlenienia (najbardziej typowe to II, III oraz VI), a jego charakter metaliczny maleje wraz ze wzrostem wartościowości, co najlepiej widać na przykładzie tlenków:
- CrO – tlenek zasadowy
- Cr2O3 – tlenek amfoteryczny
- CrO3 – tlenek kwasowy
Jest metalem aktywnym, o ujemnym potencjale standardowym, jednak łatwo ulega pasywacji w stężonych kwasach utleniających, tworząc ochronną warstwę tlenku chromu (III). W kwasie solnym rozpuszcza się dobrze i tworzy sole chromu na +II stopniu utlenienia (bez dostępu tlenu), natomiast na powietrzu powstają sole chromu (III). Chromiany oraz dichromiany wykazują silne działanie utleniające. Mieszanina stężonego H2SO4 oraz K2Cr2O7 nazywana jest chromianką i niekiedy służy do czyszczenia szkła laboratoryjnego.
Ważną reakcją z maturalnego punktu widzenia jest trwałość związków chromu (VI) w zależności od pH roztworu. W środowisku kwaśnym trwałe są pomarańczowe jony dichromianowe, natomiast w środowisku zasadowym – żółte jony chromianowe:
- 2CrO42- + 2H+ ⇌ Cr2O72- + H2O